Update RoParun na 97 dagen

U

Op 30 december schreef ik over mijn twee ‘goede voornemens‘ voor 2019: het boek afronden en zo veel mogelijk kilometers lopen om Stefan te sponsoren tijdens de RoParun. Over dat eerste voornemen kan ik nu kort zijn – doel gehaald. Hoe dat verder gaat, daar lees je snel meer over. Veel meer vermoed ik. Maar dan doel twee. Met nog drie dagen te gaan tot de 100 dagen, een update.

Vandaag ging ik in Rotterdam naar de musical Cats. In de pauze keken we uit over het Wilhelminaplein, waar net de lopers voor de tweede keer begonnen aan het oversteken van de Erasmusbrug, op naar de finish. Maar wel met nog zo’n 20 kilometer te gaan. Ik dacht direct terug aan 2017, toen ik zelf tussen de lopers liep en me opnieuw de brug over worstelde. Ik had verwacht het pas na 30 of zelfs 35 kilometer zwaar te krijgen, maar de tweede keer langs ons (toenmalige) huis en met het besef dat ik pas net halverwege was, deed me bijna uitstappen. Maar ik hoorde de stem van mijn eega in mijn hoofd, die me de dag vantevoren had gezegd ‘geen zin is geen reden om op te geven. Echte pijn wel.’ En die had ik niet, echte pijn. Ik worstelde me door de volgende vijftien kilometer heen, met hulp van een berg supporters. Veel familie en vrienden stonden langs de kant en ik liep van de ene bekende naar de andere. En ik wist ook: ik heb hier bijna een heel jaar voor getraind. Want een jaar eerder, toen Stefan voor de eerste keer in Rotterdam liep, toen wist ik het: ‘het gaat pijn doen, het gaat me veel tijd en zweet kosten, maar ik wil dit.’ En ik wist ook: ‘als ik nu stop, ga ik het niet nog een keer doen.’ Want ik wist dat het er in zat, dat het een kwestie was van doorzetten en van motivatie. Daarin lijkt het trouwens ook op het schrijven van een boek, maar dat terzijde.

Vandaag realiseerde ik me pas hoeveel motivatie ik toen had. Ik liep vanaf september 2016 vrijwel iedere week drie keer, met daarnaast nog een keer krachttraining. Of het regende, hagelde, of ik er op zondag om 7 uur voor op moest staan en of ik nou veel of weinig werk had. Natuurlijk miste ik wel eens een training, echt wel, maar dat was de uitzondering die de regel bevestigde. En dat is nu wel anders. Want ook al wil ik zo veel mogelijk kilometers lopen om zo Stefans team te sponsoren, mijn motivatie voor het lopen is er op het moment alleen als ik genoeg tijd heb, als het redelijk tot mooi weer is en o, als ik er niet te vroeg voor op hoef te staan. Krachttraining probeer ik eens per week te doen. Maar zonder echt doel en laat ik eerlijk zijn zonder personal trainer is het wel een stukje makkelijker om te denken ‘morgen weer een dag’ na een lange dag op kantoor. Soms baal ik daar van, maar meestal realiseer ik me dat ik niet alles kan wat ik wil – tenminste niet als ik ook nog af en toe wil slapen – en dat dit ook niet erg is. Mijn vrije tijd zit nu regelmatig in het schrijven, iets dat ik ook belangrijk en leuk vind en dat ook veel tijd kost.

De moraal van dit verhaal? Alles opzij zetten voor het hardlopen werkt bij mij alleen als ik echt zelf voor iets wil gaan. Wie weet ooit zelf de RoParun? Want ik zie bij het team van Stefan voortuderend mooie, motiverende acties voorbij komen. Ik wilde in 100 dagen zo veel mogelijk kilometers lopen, waarbij ik dacht dat 180 kilometer makkelijk haalbaar moest zijn. Met nog 3 dagen te gaan, waarin de kans dat ik ga lopen vrij klein is, staat de teller op 124,6 kilometer. Daarmee heb ik 62,30 euro ‘verdiend’ voor de RoParun. Minder dan gehoopt – maar meer dan niets. En: dankzij de Cardcetera-actie kan er nog een heleboel bijkomen 😉

2 reacties

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Door astrid

Over Astrid

astrid

Voelt zich geen mevrouw, maar meer een meisje. Schrijver, dromend realist, niet lullen maar poetsen, stad of dorp, Nederland of buitenland. Schrijft over van alles en nog wat, tot het boek Verdwaald in Tirol het licht zal zien.

Blijf op de hoogte!

Als eerste weten als er een nieuw blog is? Laat dan je e-mailadres achter.

Voeg je bij 19 andere abonnees

Ook op Facebook te vinden