Schrijfretraite – dag 7

S

Dag zeven – de laatste hele schrijfdag van mijn retraite. Morgen ga ik naar huis en hoewel ik dan nog een aardige treinreis voor de boeg heb, is dat toch een ander gevoel dan een hele dag geconcentreerd werken.

Ik zet de puntjes op de i van deel 4 en stuur dit naar mijn meelezer. Dat blijf ik spannend vinden. Soms spreekt ze dingen uit waarvan ik denk ‘gaat wat er gebeurt haar dan wel bevallen? Past het wel bij Steffi?’ Soms doet ze me zonder dat ze zich daar bewust van is ook ideeën aan de hand. Dat hebben meer mensen gedaan overigens. Soms omdat we het over het schrijfproces hadden en waar ik op dat moment tegenaan liep. Soms ook door iets wat ze totaal ergens anders over zeiden, of door een reactie op een blog of gewoon door een gebeurtenis die we samen deelden. In zo’n week alleen gebeuren die dingen niet zo veel, maar toeval of niet: wel net genoeg om me steeds over een dood punt heen te helpen. Mijn zus hielp me met een lastig punt in deel 4, mijn meelezer gaf me door een reactie input voor datzelfde deel en mijn eega hielp me in mijn struggle over hoe het boek in vredesnaam moet eindigen.

En daarmee viel er deze week ineens de beslissing dat wat nu deel 5 is het laatste deel gaat zijn van het boek. Dus toen ik daar in de middag van dag zeven aan begon, nou toen had ik de neiging om gewoon niet verder te schrijven. Want voor dit deel had ik al een hele berg op papier en daarmee nadert het einde van mijn eerste volledige versie. Toen ik herlas wat ik in september in Portugal had geschreven voor dit deel, klopten sommige onderdelen niet meer. Tijdens het schrijven heb ik bepaalde lijnen in het verhaal behoorlijk herzien. Maar de grote lijnen bleven overeind en ik vond het ook nog steeds een goed stuk. Ergens dacht ik halverwege ‘hier kan het ook eindigen.’ Maar bij nader inzien vond ik dat ik het mijn toekomstige lezers wel verschuldigd ben om toch nog wat toe te voegen.

En dus, lieve lezers, kon ik aan het einde van dag 7 eigenlijk stellen dat mijn grove eerste versie voor 90% wel af is. Iets dat ik stiekem had gehoopt, maar waar ik eigenlijk van dacht ‘je zou toch zo langzamerhand beter moeten weten.’ Nu denk je misschien dat het dan over een maand wel af is en misschien over twee maanden gedrukt. Nee. Echt niet? Nee, echt niet. Ik schrijf niet voor niets grove eerste versie – deze versie laat ik meelezen en ik verwacht dat er dan vanuit mijn lezers nog opmerkingen komen om te verwerken. In het gunstigste geval zijn dat kleine dingen, maar wie weet vinden ze een van de verhaallijnen wel overbodig. Of het einde stom. Maar daarnaast heb ik zelf nog een aantal punten bedacht aan het einde van dag zeven waarvan ik dacht ‘dat moet er nog beter in verwerkt worden.’ Personages die te weinig aandacht hebben gehad bijvoorbeeld. Maar ook extra stukjes die ik heb bedacht. Als er een officiële eerste versie is, moet er een redacteur naar kijken, het moet nog worden opgemaakt en gedrukt. Kortom: ik ga nog steeds geen datum noemen – ik ga alleen zeggen dat ergens in 2019 ik wel verwacht dat het boek er dan echt is. En dat ik natuurlijk tot die tijd van alles ga vertellen over hoe dat proces tot aan de publicatie dan verloopt. En waar je het boek dan vervolgens kunt kopen natuurlijk….

Geen reacties

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Door astrid

Over Astrid

astrid

Voelt zich geen mevrouw, maar meer een meisje. Schrijver, dromend realist, niet lullen maar poetsen, stad of dorp, Nederland of buitenland. Schrijft over van alles en nog wat, tot het boek Verdwaald in Tirol het licht zal zien.

Blijf op de hoogte!

Als eerste weten als er een nieuw blog is? Laat dan je e-mailadres achter.

Voeg je bij 19 andere abonnees

Ook op Facebook te vinden