Schrijfretraite – dag 4

S

Dag 4 – ik begin me een beetje eenzaam te voelen. Gelukkig komt mijn zusje richting Vlissingen, met de belofte dat ze me laat werken op de momenten dat ik dat wil. Ik ben al op tijd wakker en begin aan het vierde deel van mijn boek. Ik besluit het niet chronologisch aan te pakken, maar gewoon willekeurig wat gebeurtenissen uit te werken. En nog niet te veel te kijken naar de precieze formuleringen, dat komt nog wel.

Ik krijg al bericht van mijn meelezer tegen het eind van de ochtend. ‘Iets’ (lekker vaag hè!) van Steffi is haar nog niet duidelijk, ook niet nadat ik bepaalde onderdelen heb omgewerkt sinds ze haar vorige reactie gaf. Op dat moment staat mijn zusje bij de ingang. We kletsen bij en voor het eerst vertel ik haar ook wat meer over het boek. Ik vertel ook waar ik vandaag tegenaan ben gelopen, dat ik voor dit onderdeel nog maar weinig input heb en dat, weer een tipje van de sluier, er eigenlijk ook weinig gebeurd in deze periode van het verhaal. Hoe houd je het dan wel boeiend voor de lezer? Misschien is het juist omdat ze voor het eerst over deze ‘schrijfproblemen’ hoort, maar ze geeft wat opmerkingen en adviezen en dan valt het kwartje. Bijzonder!

Dit brengt me trouwens ook op een mogelijk nadeel van zelf een retraite organiseren, in je eentje dus: je hebt geen sparpartner. Later op de dag heb ik ook mijn eega gebeld, maar concreet op het moment dat ik vastliep was er niemand om even mee te sparren. Ik stel me zo voor dat als je met een groep gaat, of misschien met een schrijfmaatje, dat je dan in ieder geval samen eet en dan kun je op dat moment samen sparren. Dat is misschien ook niet concreet op het moment dat je vastloopt, maar dan weet je wel ‘over een uur kan ik dit met iemand delen.’ Het zal niet voor iedereen zo werken – dat weet je denk ik zelf het beste.

Na een lunch op het strand, besloten we nog een stukje te wandelen. Maar ik werd onrustig en mijn zusje stuurde me naar huis, ze liep zelf nog wel verder. Ik werkte het idee uit en herschreef ook nog onderdelen van de eerdere delen, met input van mijn meelezer. Toen ze rond vieren terugkwam, zaten we even in het ietwat waterige zonnetje. We besloten in het huisje te eten en ook daar hoefde ik niets voor te doen – wat een luxe. Ik werkte verder, schrapte, herschreef en was uiteindelijk toch tevreden met wat ik schreef voor deel 4. Het telefoontje met mijn eega gaf me nog wat inzichten en zorgde nog voor een klein beetje herschrijven. Maar daarna was de inspiratie ook echt op. Ik plofte naast mijn zusje op de bank en we keken een film die we ook zo op Netflix hadden kunnen kijken. Maar op de bank, onder een dekentje kijken naar de TV is soms ook heel gezellig.

Geen reacties

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Door astrid

Over Astrid

astrid

Voelt zich geen mevrouw, maar meer een meisje. Schrijver, dromend realist, niet lullen maar poetsen, stad of dorp, Nederland of buitenland. Schrijft over van alles en nog wat, tot het boek Verdwaald in Tirol het licht zal zien.

Blijf op de hoogte!

Als eerste weten als er een nieuw blog is? Laat dan je e-mailadres achter.

Voeg je bij 21 andere abonnees

Ook op Facebook te vinden