Schrijfretraite – dag 2

S

Dag twee begint op tijd, om 8u. Voor ik begon aan deze schrijfretraite, las ik me namelijk in en noteerde belangrijke tips. En wees maar niet bang: aan het einde van deze week krijg je natuurlijk ook mijn tips te lezen, hoef jij niet op zoek naar die verschillende blogs als je daar geen zin in hebt. Maar goed, een van van die tips: zorg dat je in een goed ritme komt. Niet te laat naar bed, op een normale tijd opstaan. Ik overwoog of ik een stukje zou gaan hardlopen – een andere tip die ik las: zorg voor voldoende buitenlucht – maar ik merkte aan alles dat ik nu echt wilde beginnen. En dus ging ik na het ontbijt aan de slag. Eerst met het aanpassen van de twee delen die ik al heb laten meelezen en waar ik nog wat losse eindjes in had. Je zou denken dat die er steeds minder zijn, maar niets lijkt minder waar. En: als ik nu wat verander in deel 1, heeft dat meestal ook consequenties voor de delen daarna. Na het aanpassen in volle vaart verder met deel 3.

Rond een uur of een merkte ik dat de scherpte er af was en was het ook tijd om te lunchen. Maar na de lunch was de inspiratie nog niet terug. Dan maar even naar buiten, want dat ‘moest’ nog volgens de tips. En laat ik eerlijk zijn: buiten lonkte opnieuw de zon en daarmee voelde het eerder als een straf om nu nog binnen te blijven zitten. Het was echt prachtig weer en de omgeving (het strand bij Vlissingen) vroeg er om dat ik het wat verder ging verkennen. Tijdens de wandeling liet ik mijn verhaal niet los; dat krijg je als je daar in je eentje loopt en je gedachtes doormalen. Een van de dingen die me inviel was dat ik wel erg veel vrouwen in mijn boek heb en dat de mannen eigenlijk allemaal de zwarte piet krijgen toegespeeld. Dat moest anders, maar hoe? Tijdens de wandeling viel de oplossing me in – eigenlijk was die heel simpel. Het volgende probleem was dan natuurlijk een naam voor het veranderde personage (zo simpel is het!) en ik weet inmiddels dat ik moeite heb met namen. Want de namen van twee personages moeten vaak bij elkaar passen en dat vind ik niet altijd makkelijk.

Na een mooie wandeling besloot ik om ergens wat te eten. Grappig genoeg is dit iets dat ik al in Innsbruck op de lijst van mijn project zero had staan: ’s avonds alleen ergens wat eten. En wat ik nooit deed. Of het beviel? Ik vond het wat ongemakkelijk om te gaan zitten, maar zo aan het einde van de middag en net voor de echte avonddrukte was er genoeg plek en had ik niet het idee dat ik een tafeltje bezet hield waar meer mensen aan hadden kunnen zitten.  Ik vermaakte me tijdens het eten met nadenken over wat er nog meer op mijn lijst stond en hoe anders de lijst van Steffi zou zijn. Inmiddels is Steffi in mijn hoofd een heel eigen persoon geworden namelijk. Zo bleef ik ook tijdens het eten in de mood en liep ik opnieuw vol inspiratie terug.

Een heerlijke salade met dito glas wijn bij BLVD. Aanrader!

Om me te realiseren dat ik nog steeds geen naam had voor mijn personage dat zo maar van geslacht veranderde (ging dat in het echte leven maar zo makkelijk voor de mensen die dat willen!). Ik raadpleegde de namen databank en vond een voorlopige naam. En daarmee was de volgende stap het aanpassen van de delen 1 en 2, want ook daar zat dit personage in. Terwijl ik dat aan het doen was bedacht ik me dat ik ineens wel veel progressieve stellen in mijn roman heb gestopt. Voor ik besloot om dat weer te gaan aanpassen bedacht ik me wat het doel was van deze week: meters maken, doorschrijven. Herschrijven komt wel weer als er meegelezen is. En dus ga ik nog even verder, na dit korte intermezzo.

Laatste blik op het strand voor vandaag

Edit: eenmaal terug thuis en na een gedachtewisseling hierover met een zeker persoon, denk ik dat ik dat ik de gedaantewisseling voor het betreffende personage toch weer ongedaan ga maken.

1 reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  • Ik wens je inspirerende dagen toe!
    Het idee om even enkele dagen van een “Tapetenwechsel” te genieten maar tegelijkertijd ook zonder te veel afleiding verder te kunnen schrijven lijkt op mij perfect.

    Ik ken mensen die dat hebben gedaan voor hun dissertatie en in die tijd echt wat stappen voorwaarts hebben genomen. Zich beter kunnen indenken, weg van alle verplichtingen en even loslaten van alles andere.

    Succes!

Door astrid

Over Astrid

astrid

Voelt zich geen mevrouw, maar meer een meisje. Schrijver, dromend realist, niet lullen maar poetsen, stad of dorp, Nederland of buitenland. Schrijft over van alles en nog wat, tot het boek Verdwaald in Tirol het licht zal zien.

Blijf op de hoogte!

Als eerste weten als er een nieuw blog is? Laat dan je e-mailadres achter.

Voeg je bij 22 andere abonnees

Ook op Facebook te vinden