Schrijfretraite – dag 1

S

Daar zit ik dan, alleen in een huisje in Vlissingen, om het verhaal van Steffi verder te schrijven, vorm te geven en wie weet tot een eerste, voorlopig einde te brengen. Ik probeerde van alles thuis, om in de flow van het schrijven te blijven. Bijvoorbeeld mijn thuiswerkdagen beginnen met eerst een uurtje of twee schrijven. Maar voor ik het wist stond toch mijn mailbox open (ja, dat deed ik zelf ja), was ik toch een tekst aan het corrigeren of verspeelde ik mijn vroege ochtenduren aan Instagram, Facebook en / of Candy Crush. Mijn eega opperde een paar dagen weg, alleen, ergens om te schrijven. Eerst dacht ik ‘kan dat dan?’, alleen ergens heen, als een soort van schrijfvakantie. Maar naarmate ik er meer over nadacht, begon ik te denken dat het misschien wel de oplossing zou zijn. Mijn uurtjes met Jedida zorgden er namelijk wel voor dat ik in de flow van het verhaal bleef en ik rondde ook wel weer een deeltje af, maar echt meters maken? Dat lukt niet in twee tot drie uur per week. Zeker niet omdat je soms gewoon geen inspiratie hebt op dat precieze moment.

En dus ging ik op onderzoek uit. Wat voor plek moest het dan zijn, hoe lang, wat voor soort omgeving inspireert mij, ging ik georganiseerd mee of regelde ik het gewoon zelf? Ik kwam uit op een huisje nabij water – want water inspireert me – dat bereikbaar moest zijn met het openbaar vervoer en dat niet in de middle of nowhere moest liggen, zodat ik lopend of eventueel met een huurfiets boodschappen kon doen. Zo’n huisje vond ik al snel in Vlissingen, op een plek vlak achter de boulevard. Ik besloot om dan maar zo snel mogelijk te gaan, want het verhaal moest eruit, ik leek soms twee levens te leiden. Regelmatig vroeg ik me namelijk af ‘wat zou Steffi doen in deze situatie?’ En zo koos ik een week in februari – afgelopen week, de week van 15 – 22 februari. Net voor de voorjaarsvakantie (pfiew).

Ik vertelde het aan een aantal mensen. Lang niet aan iedereen, want ik wilde mezelf wel een beetje druk opleggen, maar ook weer niet te veel. Want wat nou als ik geen letter op papier zou krijgen in die week? Of als het allemaal bagger zou zijn en ik het hele boek maar beter denk te kunnen deleten? De mensen die ik het wel vertelde reageerden enthousiast en de aspirant-schrijvers ook met ‘wat een goed idee, dat ga ik ook doen. Vertel je hoe het was?’ De druk steeg en hoewel ik er naar uitkeek, ontstond ook een gevoel van ‘het is ook wel echt heel spannend.’ Ik kreeg de vraag wat het ergste was wat er kon gebeuren, want als het niets was had ik toch een lekker ontspannen week gehad. Vast – maar ja, die meedogenloze normen he, die verdwijnen niet zo maar. En dan kan ik mezelf wel vertellen dat er niets van af hangt, maar dat ook geloven is vers twee.

Het prachtige huisje waar ik hoop veel tekst te gaan schrijven

De dagen voor vertrek bepaalde ik wat ik ongeveer ging doen op welke dag, met welke delen ik me bezig wilde houden en hoe een dag er uit zou zien. Want ik had me ook ingelezen in hoe anderen dat aanpakken, zo’n schrijfweek. Zo las ik dat het belangrijk is een ritme te hebben, genoeg buitenlucht te happen en niet te verzanden in fast food en snacks, maar gezond te koken. In de trein naar Vlissingen las ik een goed boek, om een beetje in de schrijfmood te komen. Ik installeerde me in het – overigens echt geweldige! – huisje en besloot om eerst de omgeving te verkennen en boodschappen te doen. Zodat ik met een leeg hoofd en een volle koelkast aan de eerste schrijfdagen begin.

Eenmaal op de boulevard van Vlissingen begint het besef te komen. Ik mag dit gewoon doen. Ik mag hier een week zitten, kijken wat het me brengt. Het toeval wil dat het ook nog belachelijk mooi weer is, dus ja: zelfs als er geen letter op papier komt dan is dit alsnog een cadeautje. Dan heb ik maar mooi die eerste lentestralen van 2019 hier opgepikt, op een steenworp afstand van zee en in een week waarin ik me overal aan kan onttrekken.

In het centrum van Vlissingen

Terug in het huisje installeer ik me op de bank en tik dit verhaal. Dat ik wel pas een week later ga publiceren – dus als je dit leest, ben ik net weer terug of nog net op de terugreis. En weet ik al hoeveel ik al dan niet heb geschreven 😉

3 reacties

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Door astrid

Over Astrid

astrid

Voelt zich geen mevrouw, maar meer een meisje. Schrijver, dromend realist, niet lullen maar poetsen, stad of dorp, Nederland of buitenland. Schrijft over van alles en nog wat, tot het boek Verdwaald in Tirol het licht zal zien.

Blijf op de hoogte!

Als eerste weten als er een nieuw blog is? Laat dan je e-mailadres achter.

Voeg je bij 22 andere abonnees

Ook op Facebook te vinden