Roadtrip USA 2016, deel 1: van Chicago naar Billings

R

Drieënhalve dag in Chicago leek ons wel genoeg – dus voor we naar Amerika vlogen hadden we een auto gehuurd die we op woensdag konden ophalen. Dit keer maakten we wel gebruik van de mini-van het motel en zo stonden we keurig op tijd bij Budget om onze auto voor de komende tweeënhalve week op te halen! Het was wat gedoe – iets met in euro’s betalen en in dollars te lijken afrekenen, plus een auto die maar niet leek te komen en al klaar bleek te staan – maar rond half elf reed mijn eega de eerste mijlen in een zilverkleurige Hyundai. Zonder cruisecontrol – minpuntje! Zeker in Amerika, waar je op de vrij lege wegen toch vrij snel ietsje harder rijdt dan is toegestaan…. Maar daarover later meer.

Onze eerste stop was het Harley Davidson museum in Milwaukee. Wat moet ik er over zeggen anders dan dat ik mijn toekomstige Harley al heb uitgezocht? Er is nog het kleine detail van het rijbewijs, maar tot die tijd heb ik het geluid van een motor op mijn telefoon om van te genieten. Tsja – soms is iets gewoon leuk. En je kunt er ook prima een hapje eten – lekker in stijl. Ook als je geen Harley-fan bent is dit volgens mij een mooi museum, omdat het laat zien waar Amerikaanse bedrijven goed in zijn: een beleving creëren. Ben je in de buurt, ga dat zien.

Heel veel verschillende stijlen - een voor iedereen?
Heel veel verschillende stijlen – een motor voor iedereen?

Dat geldt niet helemaal voor de volgende twee bezienswaardigheden, waar we op donderdag heen gingen: het huis waar Bob Dylan zijn eerste jaren doorbracht in Duluth (een redelijk troosteloos stadje) en het huis waar hij opgroeide in Hibbing (typisch Amerikaans stadje – brede wegen, groen, maar niet veel bijzonders te doen). Alleen voor de echte fans interessant denk ik. Maar: we reden wel door een prachtige omgeving – dat moet gezegd. En dat is toch ook de charme van een roadtrip: zien waar je uitkomt en genieten van het rijden en de omgeving.

Next stop: Minneapolis! Denkt u dan ook meteen aan Beverly Hills 90210? Of is dat alleen mijn associatie? We kwamen op vrijdag aan en zouden op zondag weer weggaan. Ons hotel lag in een wijk buiten het centrum, maar we dachten net als in Chicago met het openbaar vervoer naar het centrum te kunnen. Dat kon wel – maar helaas niet in de avond of het weekend. Daar sta je dan op vrijdagavond op een metrostation, best een stukje van je hotel. Gelukkig zijn er dan altijd nog taxi’s… Die avond aten we trouwens in Hell’s Kitchen – nee niet van Gordon Ramsey, die heeft de naam gepikt. Wel een leuk restaurant!

Ik was al verbaasd over de locatie, maar dit restaurant bleek ook niets te maken te hebben met Gordon Ramsay
Ik was al verbaasd over de locatie, maar dit restaurant bleek ook niets te maken te hebben met Gordon Ramsay

Op zaterdag ging ik naar het winkelcentrum van Minneapolis – the Mall of America, terwijl mijn eega de platenzaken uitkamde. Dit was een aparte ervaring – in het winkelcentrum vind je niet alleen enorm veel winkels, zo veel dat je gewoon echt een plan moet maken van wat je eigenlijk wil kopen, maar ook een pretpark en een aquarium. Ik keek mijn ogen uit. En kocht mijn nieuwe cowboylaarzen bij Boot Barn – eigenlijk de voornaamste reden dat ik naar dit winkelcentrum wilde! ’s Middags bezochten we St Paul, waar de kathedraal helaas al dicht was, maar de brug over de rivier ook indrukwekkend was. We besloten toch weer in Minneapolis te eten – waar de keus viel op een brewery. Toch jammer dat we nog moesten rijden….

Zondag bezochten we nog het gratis toegankelijke Minneapolis Institute of Art, maar ik merkte bij mezelf al wel een kunstmoeheid. Mooi gebouw en fijn opgezet – dus toch zeker de moeite waard! Next stop: Sixoux Falls, South Dakota – alleen om de watervallen even te zien. Want daarna rijden we door naar Omaha, Nebraska. Maar we sliepen wel in Iowa – want het hotel heet dan wel Omaha Airport, maar ligt bij Lake Carter en daar loopt dan weer net de staatsgrens. Toch grappig – vind ik.

Sixoux Falls - watervallen
Watervallen van Sixoux Falls – valt het op dat ik ‘iets’ met water heb?

De volgende ochtend gaan we eerst naar het gebied rondom Old Market en dat is een gezellig ouder stuk van de stad. Jammer genoeg zijn veel winkels nog niet open, maar gelukkig kunnen we er wel genieten van heerlijke taart met gratis koffie. En ook nog gratis refills – soms vraag je je wel af hoe bepaalde restaurants in Amerika het financieel allemaal doen. Enfin – heerlijke cheesecake en met excuses aan alle bakkers in Nederland: American cheesecake smaakt echt beter in America. Open deur? Misschien…

Door naar het Civic Center, waar Elvis nog optrad en dat in 2017 plaat gaat. Zijn we toch mooi net op tijd om het nog te zien! En dan gaan we door naar Cheyenne. Dat is een flinke trip door prachtige delen van Nebraska en een deel van Wyoming. We zien nog afslagen naar Kansas City en Denver en heel even kriebelt het – Oostenrijks-Amerikaanse vriendin Mary komt uit Kansas en we waren nog nooit in die staat. Maar nee – de geplande route is al lang genoeg en er is een hotel gereserveerd in Cheyenne. Daar komen we rond kwart voor 10 in de avond aan en over die nacht kan ik maar een ding schrijven: worst hotel ever. Soms lees je ergens reviews over en denk je ‘kan het echt zo erg zijn? Vast niet.’ In dit geval was het nog erger. Echt. En het jammere is dat je dan wakker wordt en denkt ‘wegwezen hier.’ Maar gelukkig werd het mooi weer en besloten we toch om Cheyenne zelf nog een kans te geven. En het was uiteindelijk echt wel een leuk stadje. Alleen al vanwege de gigantische cowboylaarzen die rondom het centrale plein stonden. Tsja – ken je prioriteiten 🙂

Rond de middag vertrekken we en nu moeten we toch echt een flink stuk gaan rijden. Want vooraf hebben we namelijk ook twee nachten geboekt bij Glacier Park en daar moeten we woensdagavond arriveren. Van Cheyenne rijden we naar Billings, Montana – weer een mooie route die ons nog veel meer van Wyoming laat zien en de eerste stukjes van Montana. Vooraf was Montana voor mij wel een van de staten waar ik het liefst heen wilde – maar dit eerste deel van onze roadtrip heeft laten zien dat ook de meren van Minnesota prachtig zijn, net als de vlaktes in Nebraska en het groene van Wyoming (en dan zijn we nog niet eens in Yellowstone geweest!). Of Montana toch het mooiste was? Die ontknoping volgt in het verslag over deel 2 van onze roadtrip. Hoe meer reactie, hoe sneller ik het schrijf 😉

Muurschildering in Minneapolis van Bob Dylan
The times they are a-changin’s; muurschildering in Minneapolis

2 reacties

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Door astrid

Over Astrid

astrid

Voelt zich geen mevrouw, maar meer een meisje. Schrijver, dromend realist, niet lullen maar poetsen, stad of dorp, Nederland of buitenland. Schrijft over van alles en nog wat, tot het boek Verdwaald in Tirol het licht zal zien.

Blijf op de hoogte!

Als eerste weten als er een nieuw blog is? Laat dan je e-mailadres achter.

Voeg je bij 21 andere abonnees

Ook op Facebook te vinden