Jein

J

Nu we al weer een tijdje hier in Erlangen vertoeven, komt de vraag steeds vaker of ik hier al gewend ben en of Erlangen me beter bevalt dan Innsbruck. Onze Duitse landgenoten hebben er één prachtig woord voor – dat ook in de cursus veelvuldig wordt gebruikt trouwens – en dat is jein. Lekker efficiënt ook, een woord in plaats van ´het is niet ja, het is niet nee, maar het zit er ergens tussenin.´

Er zijn absoluut een aantal grote pluspunten te noemen aan onze nieuwe omgeving en met stip op 1 in deze lijst staat onze woning. Ik ben nog steeds zo ontzettend blij met ons bad en de compleet werkende, nieuwe keuken. Ook het feit dat er weer een aparte werkkamer voor mij is vind ik erg fijn – niet direct ´s ochtends je ´kantoor´ zien geeft een gevoel van rust dat ik erg prettig vind. Minpunt is de uitstraling van ons nieuwe stekje – het appartement in Innsbruck had een bepaalde huiselijkheid en een gevoel van historie. Door de hoge plafonds en het oude parket had het veel charme en dat heeft het appartement hier niet. Ook van buiten niet – het is toch een beetje een 13 in een dozijn flatgebouw.

Een ander pluspunt: het beter verstaanbare Duits. Misschien ligt dit ook aan mij – misschien hebben de twee jaren in Innsbruck me voorbereid op alles in het Duits in de dagelijkse praktijk. Nu schijnt het Fränkisch, het dialect dat men hier in Franken spreekt, wel redelijk onverstaanbaar te zijn. Ofwel ik heb het nog niet gehoord, ofwel het is echt beter te verstaand dan Tirools. Hoe dan ook, het maakt het wel makkelijker als je de mensen om je heen redelijk tot goed verstaat. Die mensen zijn dan wel weer een beetje degelijk – niet onvriendelijk hoor, dat niet. Dat zou ook niet hoffelijk zijn en dat is een waarde die men in Duitsland hoog in het vaandel heeft. Maar dat is geen plus of min ten opzichte van Innsbruck – had je daar namelijk ook. En daar waren mensen dan soms ook nog echt uitgesproken onvriendelijk. Maar ja, ik had er wel weer twee dames om mee te kletsen – dat mist hier dan weer (wordt aan gewerkt hoor, dat dan weer wel!).

Nog een pluspunt: de aanwezigheid van een echt grote stad in de buurt, Nürnberg dus. Ook dat heb ik in Innsbruck gemist – hoewel sommige mensen Innsbruck een grote stad vinden, vond ik het eerder een dorp. München is de dichtstbijzijnde grote stad – maar tussen München en mij is het zelfs niet tot een ontluikende liefde gekomen. Geen idee waarom – soms heb je dat. Met Nürnberg was dat vanaf het eerste bezoek anders en eigenlijk is het met ieder bezoek beter geworden. Geen liefde als voor Berlijn, London of Parijs misschien – maar zeker een als voor Praag of  misschien zelfs Wenen (o, dat vond ik bij het eerste bezoek ook niet zo geweldig trouwens!) Maar… we wonen niet in Nürnberg, maar in Erlangen, dat volgens mij erg op Eindhoven lijkt – toch mijn Heimatstadt. Waar je in Eindhoven Philips hebt (of had – want zo veel Philips zit er niet meer in Eindhoven), heb je hier Siemens. De stad lijkt erop ingericht – er zijn scholen voor Siemens, sportfaciliteiten en er is ook een Siemens bosloop. Praktisch en comfortabel ja, maar gezellig? Hmpf. En daar komt een groot deel van het jein vandaan. Eindhoven is ook comfortabel, vertrouwd, prettig om te wonen, ligt mooi in de bossen – maar zou het mijn eerste keuze zijn voor een woonplaats in Nederland?

Dan heb je nog bos versus berg. Ja – prachtig, dat uitzicht op de bergen. Maar om in te leven? Geef me dan toch maar het bos. Wel minder spectaculair om te fotograferen of om over te schrijven. Dat laatste geldt misschien wel voor veel hier – het is allemaal wat normaler, minder bijzonder – je moet meer je best doen om het mooie te zien, maar als je aandachtig kijkt is het er wel. En daarmee komen we ook meteen op het aspect tijd en geduld hebben -niet echt mijn sterke punten 🙂 Misschien is het gewoon wel te vroeg om tot een fatsoenlijk antwoord te komen. Een wijze vriendin vertelde onlangs dat zij ook voor de verhuizing binnen een stad maanden tijd nodig had om weer tot een volledig normaal ritme te komen. En laten we eerlijk zijn – ook al spreekt men in Oostenrijk ook Duits en kun je in de supermarkt veel dezelfde producten kopen: Duitsland en Oostenrijk zijn toch wel net zo verschillend van elkaar als Nederland en Duitsland.

Kortom: komt tijd, komt een definitief ja oder nein. Tot die tijd moeten jullie maar gewoon doorlezen – en af en toe opnieuw vragen hoe de vlag erbij hangt 😉

4 reacties

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  • Astrid,

    ik zie het (gelukkig) al als ik je blog open. Dat beeld van Innsbruck boven het blog, zo gauw dat weg is en vervangen door een Erlangenbeeld dat de sfeer van Erlangen net zo weergeeft als dat je in één beeld Innsbruck hebt gevangen dan spreek ik je nog eens. Kerstmarkt was al wel een aardige geweest, maar voor slechts een deel van het jaar!
    Woongenot en je lekker voelen en alles wat daar mee samenhangt is natuurlijk ook wel heel belangrijk.
    Hoe zou het zijn geweest als je eerst naar Erlangen was gegaan en daarna naar Innsbruck?
    Een jaar geleden had je niet geloofd dat je nu op Deutsch Kurs zou zitten. Wat ben je over twee jaar aan het doen?

    Ik moest bij jein wel even denken aan een van de mooiste gewoontes op taalgebied van de Limburgers: ….Ja,nee….. en dan bedoelden ze dus echt nee! Waar dat ja voor was ben ik ondanks mijn herhaalde vraag: doorstrepen wat niet van toepassing is? nooit achter gekomen.
    Toen ik overigens gisteren naar de inwoners van Marktl aan de Inn (geboorteplaats paus) luisterde dacht ik ook stiekem: wat een lekker taaltje dat Bayers!! Wel stiekem hè!!

    Vati (zou dit iets met Vaticaan te maken hebben?)

  • Grappig, ik zou de bergen weer enorm gaan missen denk ik… Maar ik kan me voorstellen dat je het fijn vindt dat je weer wat dichterbij een echte stad zit! Innsbrück is leuk, maar ik weet ook niet echt of het mijn stad zou zijn….

  • […] niet zo vaak de behoefte voel om over mijn ontmoetingen of gezette stapjes te bloggen. Het feit dat Erlangen ook wat minder schilderachtig is dan Innsbruck speelt daarbij natuurlijk ook een rol. Geen klacht, maar wel een […]

Door astrid

Over Astrid

astrid

Voelt zich geen mevrouw, maar meer een meisje. Schrijver, dromend realist, niet lullen maar poetsen, stad of dorp, Nederland of buitenland. Schrijft over van alles en nog wat, tot het boek Verdwaald in Tirol het licht zal zien.

Blijf op de hoogte!

Als eerste weten als er een nieuw blog is? Laat dan je e-mailadres achter.

Voeg je bij 22 andere abonnees

Ook op Facebook te vinden