Goede voornemens

G
Gisteren las ik een bericht dat me raakte, een bericht van Henrieke. Ik ken haar van Postcrossing, Facebook en Cardcetera. Ik heb haar nooit ontmoet, maar haar verhalen inspireren me. Zo schreef ze prachtige brieven aan Maxima en mooie columns voor Contact. Dit jaar werd ze ziek, heel ziek. En daarom maakt ze geen goede voornemens meer, wel leuke voornemens. Want schrijft ze ‘Het leven is echt te kort voor goede, maar saaie voornemens.‘ De afgelopen dagen dacht ik na over voornemens, over wensen voor 2019, dingen die anders zouden moeten, of beter. Ik heb een grote wens voor 2019, een die iedereen die mijn blog leest wel kent: het boek afschrijven. Dat heb ik in eigen hand – het is aan mij om er genoeg tijd voor te maken. Ik realiseer me dat dit een luxe positie is. Natuurlijk klaag ik wel eens, dat ik te druk ben of dat dingen lastig zijn. Maar het is iets dat ik zelf doe en meestal ook omdat ik veel dingen tegelijk wil doen, dingen die ik allemaal leuk en ook belangrijk vind. Maar wat als je dat niet meer kunt, zoals Henrieke? En ze is niet de enige die dit jaar heel anders zag verlopen dan gepland, in mijn familie- en vriendenkring ging er bij meer mensen van alles dit jaar niet zoals gewenst. Geen goede voornemens dus. Of misschien toch eentje. Een paar weken geleden kreeg ik een bericht van loopvriend Stefan. We waren heen en weer aan het appen en berichtjes aan het sturen over loopjes die er aan komen, plannen voor 2019 voor afstanden en evenementen. Voor mij is het doel vooral om weer regelmatig te lopen en weer eens een jaar zonder blessures door te komen. Voor hem ging het om wat ambitieuzere doelen. Wel of geen buitenlandse marathon, waar en wanneer. En toen ineens kwam er ook de optie  voor de Roparun voorbij. Voor als je dit niet kent: de Roparun is een non-stop estafetteloop van Parijs naar Rotterdam. 520 kilometer tijdens het Pinksterweekend. Ieder team bestaat uit maximaal 8 lopers en die lopen dus ieder in die tijd zo’n 65 kilometer. Sinds de eerste keer dat ik de teams over de Erasmusbrug zag komen dacht ik ‘dat wil ik ook!’ Het is nadrukkelijk geen wedstrijd maar een sponsorloop. Ieder team zamelt namelijk geld in voor de palliatieve zorg aan kankerpatiënten, onder het motto: Leven toevoegen aan de dagen, waar vaak geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven. Stefan gaat dus meedoen. Met een groep lopers en verzorgers die hij nog nauwelijks kent. Maar waar hij wel in het Pinksterweekend die 520 kilometer mee mag gaan afleggen. Spannend, stoer en een enorme prestatie. Ooit hoop ik dat ook te doen, maar voor nu kan ik bijdragen door zijn team te sponsoren. En dus is mijn goede voornemen om voor de start van de Roparun zo veel mogelijk geld in te zamelen. Hoe? Nou ten eerste door een actie bij Cardcetera – een pakketje Quotes-kaarten waarvan per verkochte set een deel van de opbrengst naar het team van Stefan gaat. Maar ik heb daarnaast ook bedacht om voor mezelf een sportieve inspanning hieraan te koppelen. En daar kun jij ook aan bijdragen als je dat wil. In de eerste 100 dagen van 2019 ga ik voor iedere kilometer die ik buiten hardloop 50 cent doneren. En ik wil zo  brutaal zijn om jou te vragen of je mij wil sponsoren. Bijvoorbeeld met 5 cent per kilometer. En als je nu denkt ‘ja en dan ga je zeker voor een marathon trainen en kost het me een vermogen’: ik train niet voor een marathon op dit moment. En dat ga ik ook niet doen de komende honderd dagen 😉 Je kunt ook een bedrag per 10 of 20 of 50 kilometer sponsoren. Of bedenk een leuke hardloopuitdaging en zeg hoeveel je dan wil sponsoren – wie weet ga ik het doen. Want iedere cent voor dit doel telt. Wil je me sponsoren? Laat dan een berichtje achter of stuur me even een mailtje. Je kunt op ieder moment starten – ook na 1 januari 😉 Dag 100 is op 10 april – dan stopt mijn sponsoractie. Ik zal iedere maand een korte update geven. O en natuurlijk kun je Stefan ook direct sponsoren en zijn acties volgen via de speciale Facebook-pagina. Heb je geen Facebook, dan breng ik je graag met hem in contact.

Geen reacties

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Door astrid

Over Astrid

astrid

Voelt zich geen mevrouw, maar meer een meisje. Schrijver, dromend realist, niet lullen maar poetsen, stad of dorp, Nederland of buitenland. Schrijft over van alles en nog wat, tot het boek Verdwaald in Tirol het licht zal zien.

Blijf op de hoogte!

Als eerste weten als er een nieuw blog is? Laat dan je e-mailadres achter.

Voeg je bij 19 andere abonnees

Ook op Facebook te vinden