Een tijdje terug werd in de Facebook-groep Boekenwurmen de vraag gesteld of je liever dikke boeken leest of dunne. De meeste mensen reageerden met ‘dat maakt me niet uit, als het maar een goed boek is.’ Tja. Die reactie kan ik me wel voorstellen. Maar toch. Er zijn hele tijd dat ik echt liever een dun boek pak. Of beter gezegd, meerdere dunne boeken, want ik lees eigenlijk bijna altijd meerdere boeken tegelijkertijd. En waarom kies ik dan liever die minder omvangrijke boeken? Ik denk omdat ik zo meerdere personages leer kennen, in meer werelden word meegevoerd en afwisseling heb. Ik lees een thriller naast een roman naast een young adult. Een fijne afwisseling, zo vind ik.

Wanneer lees ik dikke boeken?

Lees ik een dik boek, dan vraagt het naar mijn idee om meer toewijding. Zeker als het boek maar om een paar personages draait. De sfeer is in het hele boek zo’n beetje gelijk en dus lees je dan op een druilerige zondagmorgen in bed iets in dezelfde stijl als op een vrije avond na een drukke werkdag. Daar heb ik niet altijd zin in. En dus kies ik de momenten waarop ik dikke boeken lees met zorg uit. Vakanties zijn er ideale momenten voor. Of periodes waarin er veel vrije weekenden zijn. En die waren er de laatste tijd best veel…

De tijd nemen

Want ik houd dus wel van dikke boeken. Ze hebben vaak een trager tempo, alsof de auteur wil zeggen ‘neem je tijd om deze persoon te leren kennen en om alle uithoeken van de omgeving te verkennen.’ Soms komt dat niet goed, dan denk je na 10% van het boek gelezen te hebben ‘dit verhaal kan me niet genoeg boeien om nog 1.000 pagina’s door te lezen.’ Soms lees ik toch verder en zet nog even door, sla misschien af en toe een beschrijving van het een of ander over die me te lang duurt. Dan kan het goedkomen, of ik geef het definitief op. Want doorlezen alleen omdat ik ooit aan het boek begonnen ben, dat doe ik niet meer. Zeker niet als ik in die tijd een hele stapel dunnere boeken kan lezen. Soms probeer ik het dan op een later moment nog eens. Dan geef ik het vaak wel sneller op…

Lang, lang geleden

Mijn voorliefde voor dikke boeken stamt trouwens uit de zomervakanties van vroeger. Met mijn ouders en zussen vier weken op reis. Ik mocht een X aantal boeken meenemen: hoe dikker de boeken waren, hoe langer ik er mee kon doen. Tot mijn ouders dachten ‘dit wordt te gek, je mag voortaan een bepaald gewicht aan boeken meenemen.’

Lijstjes met dikke boeken

Ik kan nog wel even doorschrijven over het lezen van dikke boeken. Maar laat ik dat niet doen. In plaats daarvan een aantal lijstjes.

Beste dikke boeken ooit gelezen

  • Het bureau van Voskuil. Is dat eigenlijk een boek, of is het een serie? Hoe dan ook met stip op 1. Mijn hele studietijd wilde ik dit lezen, maar ik deed het nooit, omdat ik al zo veel moest lezen. Mijn cadeau aan mezelf na het afronden van mijn studie was dat ik eindelijk deze reeks mocht lezen. Ooit ga ik ze herlezen.
  • Het verdriet van België van Claus. Hij heeft zo veel prachtigs geschreven, maar dit boek overtreft alles.
  • The order of the Phoenix van Rowling. Toch echt wel mijn favoriete Harry Potter-boek, volgens mij ook het dikste.
  • Oorlog en vrede van Tolstoj. En ja ik heb zo af en toe wel een ellenlange beschrijving overgeslagen, maar wauw. Nog mooier dan Anna Karenina.
  • De naam van de wind van Patrick Rothfuss. Deel twee ligt nog altijd op me te wachten, maar wil ik pas gaan lezen als deel drie ook echt uit is. Als het ooit uitkomt…
Links op de foto: de nog te lezen dikke boeken. Rechts: reeds gelezen dikke boeken die ik je aanraadt.

Meeste recente dikke boek…

  • dat ik niet heb uitgelezen: De Toverberg van Thomas Mann. Te traag. Te filosofisch. Ik viel op de cover, dacht ‘het is een klassieker, die moet ik toch proberen.’ Maar na bijna 400 pagina’s gaf ik het op en las ik de samenvatting. Toen besloot ik het ook niet nog eens te proberen.
  • dat ik jou zou aanraden: Max, Mischa & het Tet-offensief van John Harstad. Zo’n boek waarvan je denkt wat gebeurt er nu eigenlijk in die ruim 1.200 pagina’s. waarvan je op bepaalde momenten denkt ‘waar gaat het heen?’ en dat je toch uit wil lezen. Vanwege het tijdsbeeld en de prachtige schrijfstijl. Lees vooral ook mijn review op Boekrecensies.
  • waar ik meerdere keren in begon en toch niet uitlas: De opwindvogelchronieken van Haruki Murakami. Een schrijver die me zo vaak is aangeraden, met name door dit boek. Ik probeerde het inmiddels twee keer, maar ik begrijp niet waarom mensen zo weg zijn van Murakami.

En nu jij: welke dikke boeken zijn je bijgebleven? En: moet ik die ook lezen?