Dag Maarten

D

Gotverdomme. Ben ik net een beetje gewend aan het idee dat je er niet lang meer zult zijn, dat er nooit meer nieuwe, geweldige taalvondsten van jouw hand zullen verschijnen en er geen programma met of zonder vrienden meer zal komen en dan ben je er echt niet meer. Stiekem was ik wel een beetje verliefd op je. Op je rauwe stem, je wilde, rommelige haar en je kledingstijl. 51 – het is geen leeftijd. Ik heb er geen woorden voor. Ik probeer een mooie tekst te schrijven, iets origineels – maar ik ben geen poëet of liedschrijver. Ik voel me vooral leeg – wat een rotdag. Om met jouw woorden te spreken ‘Het is fijn om dat te zijn, Wat je nou net niet bent.’ Was je maar levend Maarten, in plaats van dood. Maar dat ben je nou net niet…

 

3 reacties

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Door astrid

Over Astrid

astrid

Voelt zich geen mevrouw, maar meer een meisje. Schrijver, dromend realist, niet lullen maar poetsen, stad of dorp, Nederland of buitenland. Schrijft over van alles en nog wat, tot het boek Verdwaald in Tirol het licht zal zien.

Blijf op de hoogte!

Als eerste weten als er een nieuw blog is? Laat dan je e-mailadres achter.

Voeg je bij 22 andere abonnees

Ook op Facebook te vinden