Zondagmiddag – net na mijn stukje over doel 13. Vaak krijg ik na het schrijven en publiceren van een stukje ook reacties op oudere stukjes.  Zo ook dit keer – op het stuk ‘ Ik vertrek – of toch niet.’ Ik las het stuk nog een keer door en op de achtergrond zong Stef Bos het (prachtige) lied Komatiepoort: ‘Er is altijd een wereld die wij nog niet kennen. Altijd een grens om over te gaan.’ Het lied bleek heel goed te passen bij de gevoelens en gedachtes van de afgelopen maanden – een periode waarin ik veel geleerd heb over mijzelf en over wat ik belangrijk vind in het leven. Dat is niet altijd makkelijk, nadenken, reflecteren en bedenken wat je dan moet met dat wat je hebt bedacht. Maar zoals Stef zingt ‘Er is altijd een lied voor wie wat wil zingen. Er is altijd een zon, ook al zie jij alleen nog de maan.’

De afgelopen maanden zette ik mijn schouders onder het ‘project’ verder inburgeren in Innsbruck. Zo begon ik met yoga, ging ik naar een vrouwenavond van de lokale expat vereniging, ben ik begonnen aan Start 2 Run (ik kan het zelf nog niet geloven :)), formuleerde ik 40 dingen die ik het komend jaar in ieder geval wil doen en stopte ik veel tijd in hobbies als Postcrossing en Swap-bot. Kortom, ik volgde het advies op van Stef: ‘Kom beweeg.’ Een paar stapjes verder ben ik wel gekomen – maar toch lijkt Oostenrijk voor mij soms nog altijd de nieuwe wereld die het ruim een jaar geleden ook was. Ik vraag me af of Stef dit zelf ook zo ervaart in Zuid-Afrika….